مدیر مسجد باید طوری برنامه ریزی کند که برای مراسم مختلف، فضای مناسب را ایجاد کند. به طور مثال مسجدی است با فضای ۵۰۰ مترمربع که مردم زیادی در نماز جماعت شرکت می کنند که تقریبا اکثریت فضا را اشغال می کند. ولی در همین مسجد دعای ندبه برگزار می شود با شرکت ۵۰ نفر. اگر این ۵۰ نفر بخواهند در همان فضا جلسه را برگزار نمایند مردم متفرق خواهند نشست و مجلس گرمی ایجاد نخواهد شد. در این مواقع باید ترتیبی اتخاذ گردد که مثلا با زدن پرده های آماده یا پارتیشن بندی مناسب فوری، بتوان فضای مورد نیاز را به صورت جمع و جور تهیه کرد.

در مسجدی بودم که بعد از نماز یک صفحه قرآن می خوانند. با کمال تعجب دیدم که قاری گفت آیه آخر این صفحه سجده واجب دارد من آن را قرائت نمی کنم. هر کس می خواهد خودش قرائت کند و سجده نماید.

باید گفت که این موضوع برای جایی است که مردم روی میز و صندلی نشسته اند یا امکان سجده وجود ندارد. نه این که داخل مسجد که همه آمادگی برای سجده دارند.

و اصولا سجده دار بودن نباید علتی برای عقب نشینی و نخواندن آن باشد!!!

تا نظر شما چه باشد؟

مدیر مسجد باید مکبرانی را انتخاب نماید که صدای بلندی داشته باشند هر چند فعلا میکروفون و سیستم صوتی جور مکبرین را می کشد ولی من در مسجدی بودم که بلندگو قطع شد و دیدم که صدای مکبر آن قدر پایین است که از صحبت عادی من هم کمتر است و باید مکبرانی انتخاب شوند تا در موقع نیاز که همان قطع برق باشد بتوانند از پس کار خود به خوبی برآیند.

در زمانهای قدیم رسم بود کسانی که می خواستند عبادت بیشتری بنمایند چند شبانه روز در مساجد بیتوته می کردند ولی در عصر حاضر قریب به اتفاق مساجد در زمان غیر نماز قفل و بسته می شوند.

لازم است که ترتیبی اتخاذ گردد تا مردم بتوانند از این مسئله نیز استفاده نمایند و حتی این کار یعنی بیتوته در مساجد ترویج شود و منحصر به ایام البیض نشود.

یا بین نمازها بتوانند از مسجد استفاده نمایند مثل بعد از نماز ظهر و عصر تا نماز مغرب.

چه خوب است که در بین دو نماز، کسی که ادعیه را می خواند. حداقل هفته ای یک بار، یک امر از مستحبات نماز را اعلام کند یا از روی مفاتیح بخواند.

مثلا اعلام کند که تسبیحات حضرت زهرا چه صوابی دارد و چگونه است؟ درست است که اکثر مسجدی ها این مسائل را می دانند ولی باید این احتمال را داد که افراد جدیدی هم حضور دارند مثل نوجوانان که این مطالب را نمی دانند. و اگر این مسائل را حتی یک نفر هم متوجه شود و به آن عمل کند، کافی است!

چه خوب است كه از امام جماعت مسجد خواسته شود نيم تا يك ساعت قبل از اذان در محل مسجد حضور يافته و در اتاقي مخصوص به مشاوره مذهبي و پاسخ به سوالات مامومين و اهل منطقه پرداخته شود و همچنين در كنار آن احيانا به اصلاح قرائت نماز و فعاليت هاي ديگر بپردازد.

کتابی به نام احکام مسجد توسط حجة الاسلام محمد حسين فلاح زاده نوشته شده که بسیار جالب است. می توانید در آدرس زیر آن را ببیند.

http://ketaab.iec-md.org/AHKAAM/ahkaam_masjid_fallaahzaadeh_fehrest.html

در مساجد رسم است که هر هفته مثلا جمعه ها مبلغی را برای هزینه جاری مسجد می گیرند مثل آب، برق، گاز، تلفن، خادم و روحانی مسجد. مسئله ای که در اینجا مطرح است این که اشخاصی که پول می دهند و کمک می کنند انتظار دارند که ببینند این مبلغ کفایت کرده؟ زیاد است؟ و خلاصه بیلان کار را می خواهند که معمولا خبری از آن نیست. بهتر است که هیئت امنا بیلان کار را بدهند که چقدر پول مثلا در یک ماه یا یک سال بدین طریق جمع آوری شده و چقدر هزینه شده و در نهایت آیا کفاف کار را می کند یا نه؟ این کار به نفع هیئت امنا هم هست که اگر پول مثلا کم است مردم مطلع شوند و بیشتر کمک نمایند.

فعلا مطلب جدیدی پیدا نکرده ام منتظر نظرات ارزشمند شما هستم.موفق باشید.

مدیر مسجد نباید اجازه دهد که یک امام جماعت در مسجد، مدت زیادی بماند. مخصوصا بعضی مساجد که از همان امام جماعت، در ایام مختلف به عنوان ذاکر هم استفاده می کنند.

اولا بعد از مدتی برای مردم آن مسجد، جاذبیت خود را از دست می دهد.

ثانیا چون به طور مداوم، دانسته های خود را در اختیار مردم همین محل قرار می دهد، بعد از چند سال، برای مردم یکنواخت خواهد شد.

لذا در این مواقع، یعنی بعد از حدود حداکثر چهار پنج سال، لازم است با مساجد همجوار هماهنگی، و جهت تعویض امام جماعت اقدام نمایند.